جولیا مارکوس، اپیدمیولوژیست بیماری­های عفونی و استادیار بخش پزشکی اجتماعی دانشکدۀ پزشکی هاروارد، می­گوید، «باید زنجیرۀ طویلی از اتفاقات برای فرد رخ دهد تا از طریق تماس با مواغذایی، جعبۀ پستی، ظروف بیرون­‌بر یا سطوح دیگر مبتلا شود. آخرین مرحلۀ این زنجیرۀ اتفاقی، تماس با چشم­ها، بینی یا دهان با دست آلوده است، پس مطمئن­ترین روش برای شکستن این زنجیره، شستن دست­هاست.»

در مثالی واقعی احتمالاً شیوع این ویروس در مرکز خرید ونژو چین با ناقل بی­‌جان می باشد. در ژانویه، هفت کارگری که در دفتر این مرکز خرید مشغول به کار بودند زمانی بیمار شدند که یکی از آن­ها از ووهان برگشت. این مرکز خرید بسته شد و مراکز بهداشت عمومی چندین بیمار را شناسایی کردند، ازجمله چند زن به‌­همراه نزدیکان­شان که در این مرکز مشغول به کار بودند. هیچکدام از آن­ها در تماس با کارگران مرکز اصلی بیماری نبودند. محققان معتقدند که سرویس بهداشتی زنان یا آسانسورهای مرکزخرید منبع انتقال بوده است.

در تحقیقات دیگر از ردیاب­های فلورسانت نامرئی استفاده شد- ویروس های ساختگی که با نور سیاه می­درخشیدند- تا از طریق آن ذرات پخش­شده در سطح را شناسایی کنند. نتایج نگران‌­کننده است. در یکی از این آزمایشات، وقتی ردیاب­‌های پودری یا افشانه­ای بر اشیاء لمس‌­شده در محل کار پاشیده شد،  86درصد کارگران آلوده شدند. وقتی پودر ردیاب روی شیر توآلت و دستگیره­های خروجی زده شد، بقایای بسیاری روی دست، صورت، تلفن همراه و موهای کارمندان مشاهده شد. وقتی این ردیاب اسپری شد از یک تلفن مشترک به صفحه نمایش کامپیوتر، فنجان­های آب، کیبوردها، خودکار و دستگیره­ها منتقل شد. دکمۀ آلوده دستگاه کپی موجب تکثیر اثر انگشت فلورسانتی شد که به پرونده­‌ها و تجهیزات کامپیوتری منتقل گردید. و فقط بیست دقیقه بعد از ترک کار و رسیدن به خانه، میکروب­‌های ساختگی برروی کوله­‌پشتی­، کلید و کیف پول­، دستگیره­‎های در خانه، کلیدپریزها، میزکابینت و لوازم آشپزخانه پیدا شد.
چند ویدئو در اینترنت عملکرد آزمایش نور سیاه را نشان می­دهد. این میکروب­های درخشان هنگام شام فقط روی دست افراد در رستوران وجود دارد اما بعد از تمام­شدن غذا، تمام افراد درمعرض این میکروب­‌های درخشان قرار می­گیرند. این ویدئو توضیح می­دهد که چرا کارشناسان افراد را از هم­سفره‌­شدن بایکدیگر در زمان شیوع ویروس منع می­کنند.

باآنکه این آزمایشات نشان می­دهد میکروب­‌ها چطور می­توانند روی سطح پخش ­شوند، اما هنوز هم باید به قدر کافی زنده بمانند و دوز بالایی داشته باشند تا شما را بیمار کنند. یوجین. ام چودنوفسکی، استاد دانشگاه نیویورک، اعلام می­کند که سطوح عامل موثری برای انتقال ویروس نمی­‌باشد. به‌­عنوان مثال درمورد آنفولانزا، به میلیون­ها ویروس آنفولانزا نیاز است تا فردی از طریق تماس دست با سطح و بعد با بینی به آن مبتلا شود، اما شاید فقط چندهزارتای آن درهوا لازم باشد تا ریه­‌های فرد را به­‌طور مستقیم آلوده سازد. دکتر چودنوفسکی، فیزیکدان نظری که موضوع تحقیقش درمورد گسترش عفونت از طریق هواست، مطلب مشابهی را عنوان کرده که احتمالاً برای ویروس­های جدید کرونا نیز صدق می­کند، اما عدد دقیق آن مشخص نیست.
«من با صحبتِ C.D.C دربارۀ آنکه انتقال از سطح عامل اصلی نمی­‌باشد، موافقم. سطوحی که بارها توسط افراد بسیاری لمس شده باشد، مثل در، دکمه‌­های آسانسور و غیره، احتمالا ًنسبت به سایر اشیاء که به­‌شکل غیرمستقیم لمس شده­اند، مثل بسته­های ارسالی غذا به خانه‌­ها، نقش مهم­تری را بازی می­کند.»

درنتیجه بهترین روش برای محافظت از خودمان دربرابر ویروس کرونا- چه انتقال از سطح چه تماس انسانی  نزدیک- همان فاصله­‌گذاری اجتماعی، شستشوی دست­ها، عدم تماس با صورت و زدن ماسک می­باشد.

طبق گفتۀ دکتر دَنیل وینتسکی، با رتبۀ فوق‌­دکترا در بخش بیماری­های عفونی دانشگاه کلمبیا، «شستشوی دست نه تنها در انتقال از اشیاء بی­جان مهم است بلکه در انتقال فرد به فرد نیز از اهمیت برخوردار است. قطرات تنفسی کوچکی که در هنگام صحبت، سرفه و عطسه تولید می­کنیم، اکثراً برروی دست­هایمان فرود می­آید و اگر دیگران درفاصلۀ شش پایی از ما قرار گرفته باشند به دست آن­ها نیز منتقل می­شود.»

 

منبع

www.nytimes.com