دیابت بی مزه

دیابت بی‌مزه

دیابت بی مزه

دیابت بی مزه

 

دیابت بی‌مزه  نوعی اختلال نادر هورمونی است که باعث ایجاد عدم تعادل آب موجود در بدن می‌شود. این عدم تعادل موجب می‌شود حتی پس از نوشیدن مایعات هم احساس تشنگی از بین نرفته و دفع ادرار بیش از حد معمول شود. این اختلال بر اثر کمبود ترشح هورمونی از غده هیپوفیز، به نام هورمون ضد ادراری ایجاد می‌شود. هورمون ضد ادراری در بخشی از مغز به نام هیپوتالاموس ساخته و در هیپوفیز ذخیره می‌شود. این هورمون باعث بازجذب آب از کلیه‌ها شده و از دفع بی رویه آب جلوگیری می‌کند.

در این بیماری این هورمون کمتر از مقدار مورد نیاز ترشح می‌گردد یا عملکرد آن مختل می‌شود. در صورت مصرف زیاد مایعات و نیز بسته به شدت اختلال و پیشرفت آن، میزان ادرار دفع شده در طول روز ممکن است حتی بیش از پانزده لیتر شود. این در حالی است که میزان ادرار دفع‌ شده توسط یک فرد بالغ در حالت معمول، روزانه به چیزی حدود سه لیتر می‌رسد.

چند علل ایجاد دیابت بی‌مزه :

دیابت بی‌مزه اولیه یا ارثی در اثر نارسایی در تولید و ترشح هورمون ضد ادراری ایجاد می‌شود.

دیابت بی‌مزه ثانویه به دلایلی مانند آسیب، تومور یا عفونت ایجاد می‌گردد.

دیابت بی‌مزه نفروژنیک که به دلیل عدم توانایی کلیه‌ها در پاسخ دادن به هورمون ضد ادراری ایجاد می‌شود. این نوع از بیماری به دلایل مختلفی مانند برخی داروها یا بیماری‌ها به وجود می‌آید.

علائم این اختلال :

شایعترین علائم این بیماری شامل تشنگی شدید، پرادراری، پرنوشی، خشکی پوست و ضعف و سرگیجه می باشد. به دلیل شباهت علائم این بیماری با علائم بیماری دیابت شیرین، به آن دیابت بی‌مزه گفته می‌شود. در واقع تفاوت این دو بیماری در بالا رفتن قند خون و دفع قند در ادرار در بیماری دیابت شیرین می‌باشد که در دیابت بی‌مزه دیده نمی‌شود.

نحوه تشخیص بیماری دیابت بی‌مزه :

چنانچه علائم این بیماری را در خود مشاهده می کنید، سریعا به یک پزشک متخصص غدد مراجعه کنید. پزشک مجموعه‌ای از آزمایش‌های خون و ادرار را تجویز نموده و بر اساس نتایج حاصل از آزمایش‌ها و علائم شما، اقدام به تشخیص بیماری می کند. آزمایشات تخصصی دیابت بی‌مزه ممکن است زمان زیادی ببرد.

درمان بیماری دیابت بی‌مزه :

مهم‌ترین بخش درمان این بیماری، جایگزین کردن آب و مایعات از دست رفته بدن است، چرا که کم آبی می‌تواند منجر به شوک و در موارد شدید حتی منجر به مرگ شود. دریافت آب به تنهایی کافی نیست. چرا که در جریان دفع ادرار به غیر از آب، مواد دیگری مانند پتاسیم نیز از بدن دفع می‌شوند که جایگزین کردن آنها اهمیت زیادی دارد، بنابراین علاوه بر توصیه به نوشیدن آب، استفاده از سرم‌ های وریدی نیز ممکن است ضروری باشد. همچنین دارو های تجویزی برای دیابت بی مزه بسته به علت دیابت متفاوت می باشند. به عنوان مثال برای دیابت بی‌مزه مرکزی که در نتیجه ی عدم ترشح هورمون می باشد، مشابه‌های هورمون ضد ادراری مانند وازوپرسین یا پیترسین و دسموپرسین تجویز می‌شود. درمان دیابت بی‌مزه نفروژنیک یا کلیوی روند مشکل‌تری دارد. اولین اقدام این است که تا حد ممکن عامل ایجاد کننده مانند برخی داروها حذف شوند.

چند نکته مهم

به هیچ وجه نباید به منظور کاهش میزان ادرار، دریافت مایعات محدود شود.

برای جلوگیری از افزایش وزن  باید از نوشیدنی‌های کم کالری استفاده شود.

بیمار باید تا حد امکان از مصرف موادی مانند قهوه، چای و الکل اجتناب کند.

این بیماری منجر به نارسایی کلیه نشده و علیرغم مشکل در دفع ادرار، کلیه‌های فرد، عملکرد طبیعی خود را خواهند داشت.

اشتراک گذاری پست

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *